Het leven zoals het is...dienst pediatrie

June 30, 2017

Liefste mama van..., vriendin, bondgenoot, ...

 

mama van J..., als ik me niet vergis. Dat stond op het naamkaartje aan de kamerdeur geschreven.

 

Vriendin van mij. Niet dat ik je ken maar mama's moeten lief zijn voor elkaar. 

Dus wil ik lief zijn voor jou!

Omdat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten: mama zijn met ups en downs, met vallen en opstaan, met onzekerheid en spirit maar bovenal allemaal met een warm hart en veel liefde voor onze kroost. 

 

En een bondgenoot want die dag zaten we alletwee met onze kleine hartedief op de afdeling pediatrie. Bezorgd zoals we zijn.

 

Ik ben er met kleine Tijs welgeteld 10 uur geweest.

En mijn hart werd in die korte tijd twee keer verscheurd. 

 

Het was half 2 op de middag. Een verplichte break op de afdeling voor de middagdutjes van de kids. 

De lichten in de gang gedoofd, de gordijnen in de kamers dicht en vervolgens een ijzige stilte op de gang. 

Of dat stond toch zo in de onthaalbrochure beschreven was het niet dat ik jou kleine baby hartverscheurend hoorde wenen. 

 

Het ging door merg en been en het sleurde me uit de kamer. 

Tijs zat te slapen in de draagdoek en zo gebeurde het dat we samen rond doolden in die ijzig koude, donkere gang. 

Het leven zoals het is 'pediatrie'

Sorry, ik wandelde wel 5 keer je kamer voorbij, ik kon het niet laten. 

Je deur stond op een kier en ik moest me bedwingen je kamer niet binnen te wandelen. 

Had ik maar niet getwijfeld want enkele minuten later deed de verpleegster het. 

Ze stak je een hart onder de riem waarop je zelf ook in tranen losbarstte. Wat een geluk! 

 

 

Had ik toch maar even geklopt, om een luisterend oor te zijn, maar vooral om je te helpen. 

Ik wilde je onderdompelen in het dragen, met Tijs op mijn borst, hoopte ik dat je zou voelen, zou zien hoe goed dit is voor je kindje én voor jezelf. 

Het zou je kindje doen ophouden met huilen en jij zou even kunnen ademhalen. Had ik maar een extra draagdoek bij en was de spleet onder de deur maar groot genoeg om hem je toe te stoppen. 

 

Ik weet niet waarom je daar was op dienst pediatrie. Wellicht had je het ook ongelofelijk onbeleefd gevonden als ik ongevraagd je kamer was binnen gewandeld want wie ben ik? 

En sorry dat ik 5 keer voorbij je kamer wandelde en stiekem toch eens probeerde binnen te kijken. 

De drang om te helpen, er te zijn voor jou was groter dan mijn opvoeding. 

 

En tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds spijt dat ik het niet gewoon deed, als mama van..., als vriendin en als bondgenoot....

 

Want mama's moeten er voor elkaar zijn! 

Ik mis mijn mama. De oma van Sien en Tijs. En zij zullen haar ook missen, niet vandaag maar misschien morgen of de dag nadien of...

 

 

Dienst pediatrie, 26 juni 7 A.M., ik kom met Tijs binnen in de kamer! 

Even verkennen en door het raam kijken. 

Mijn wereld stort in!

Het zicht van de kamer geeft uit op het terras van de palliatieve eenheid van het ziekenhuis. 

Daar zat ik vaak met jou mama, te genieten van de zon of van jou zoveelste sigaret. Ik heb er voor jou gezorgd, misschien te weinig maar wel met heel mijn hart! 

Ik kan alleen maar wenen, omdat ik je mis! 

Omdat het pijn doet uit het raam te kijken vanop het kamertje van de palliatieve dienst. 

 

Mama zijn zonder mama, het is verdomd moeilijk! 

 

Tine x

 

 

 

 

 

Please reload