Mijn bevallingsverhaal

June 7, 2017

Proficiat grote zus!

Jonas, dankjewel om wie je bent! 

 

19 mei 2017 - 10.58 A.M. 

...de tijd staat even stil...

 

Welkom kleine broer!

Welkom lieve TIJS!

 

 

 

Intussen draait het leven weer op volle toeren en ligt dit prachtige moment al twee weken achter ons. 

Mijn bevallingsverhaal: mooi, intens, puur geluk maar ook wel een hobbelig parcours. 

 

"Je wordt bij de tandarts verdoofd en als ze je naaien word je verdoofd,

waarom willen vrouwen dan tijdens een bevalling bewijzen dat ze het zonder kunnen?"

 

Vrijdagavond om 23u werd de bevalling ingeleid. Om 3u had ik nog maar 1 cm opening en vroeg ik achter de epidurale verdoving. Een vriend zei me ooit: "Je wordt bij de tandarts verdoofd en als ze je naaien word je verdoofd, waarom willen vrouwen dan tijdens een bevalling bewijzen dat ze het zonder kunnen?" Met dat idee in mijn achterhoofd koos ik ook deze keer voor een epidurale verdoving.

Door een fout  (lees: te hoge dosering in een foute zone ingespoten) was ik tijdens de bevalling een uur verlamd van kop tot teen. Dit ging gepaard met een enorme bloeddrukval, overgeven en kortademigheid en ook de hartslag van kleine Tijs deed enkele zorgwekkende sprongetjes. 

Met de nodige baxters en de verdoving die stelselmatig uitwerkte, ging alles gelukkig weer goed en kwam onze kleine man kerngezond ter wereld. 

Er werd een dun vliesje in mijn rug doorprikt, wat bij een epidurale verdoving niet de bedoeling is maar wel vaker gebeurd. 

Hierdoor kan er hersenvocht wegsijpelen waardoor er overdruk in de hersenen ontstaat. 

Dat uit zich in ondraaglijke hoofdpijn vanaf dag 2 na de bevalling.

Gekluisterd aan mijn bed met het gevoel dat er 50 kilo aan mijn hoofd werd gebonden, kon ik 4 dagen echt niet uit de voeten. 

Er werd geadviseerd veel cola te drinken en altijd plat te liggen.

Twee positieve noten aan dit verhaal: Hmmmm cola en ik leerde al snel liggend borstvoeding geven.

Iets dat ik bij Sien pure horror vond, werd nu intens genieten! Mijn kleine man en ik! 

 

5 dagen na de bevalling werd ik terug opgenomen in het chirurgisch dagziekenhuis. De hoofdpijn was intussen echt ondraaglijk. Ik kon mijn hoofd niet meer bewegen en kon niet meer wandelen.

Tijd voor de aanbevolen bloedpatch die al snel verlichting moest brengen. Ze spuiten je eigen bloed in je rug en dat moet vervolgens het gaatje dichten. 

Ik moest nog eens 24 uur plat liggen maar nadien was ik eindelijk verlost van mijn lijden. 

Het genieten van mijn kleine man kon beginnen! 

 

Al moet ik nog erg wennen aan het leven met twee kinderen. 

Het lijkt wel alsof ik tijdens de bevalling nog een extra portie schuldgevoel cadeau kreeg. 

Schuldgevoelens daar kampt iedere mama wel mee en ik moet zeggen dat ik daar dag in dag uit erg veel last van heb.

Maar deze keer kreeg ik er nog een schepje bovenop. 

Omdat ik Sien niet meer die onverdeelde aandacht kan geven. Omdat ik wel eens kort en bot reageer als ze voor de zoveelste keer achter drinken vraagt,....

Ik probeer dit schuldgevoel wat te temperen met kleine momentjes van quality-time.

Een spelletjes spelen, een verhaaltje voor het slapen gaan, een knuffel tussendoor of de woorden:

"Ik zie je graag, je bent mijn liefste grote meid"

 

En los daarvan hoop ik dat ze ons later erg dankbaar is om de kleine broer die we haar hebben gegeven. 

 

Tine x

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please reload